Przypominajki

Szykuję się do wyjazdu. Upiekłam pożegnalny tort czekoladowy, wyściskałam i wycałowałam kogo się dało, wyjadłam resztki z lodówki, zrobiłam generalne pranie ( nie wiem po jakiego grzyba, ale uznałam to za niezbędne). Dwie wielkie walizki czekają na załadowanie a ja zaczynam panikować widząc te wszystkie graty, które muszę zabrać. I to wcale nie chodzi o ciuchy, buty czy książki. Przez 9 miesięcy uzbierało się trochę... pamiątek, czyt. uprzedmiotowionych wspomnień. Ja, racjonalistka, kobieta - konkret, z sobie tylko znanym levelem abstrakcyjnego myślenia, rozckliwiam się nad zabazgrolonym paragonem z pierwszej pizzy z przyjaciółmi, biletem na pociąg z tripa po Toskanii i kradzioną łyżką... . Po prostu nie mogę sobie wyobrazić, że tych rzeczy nie zabiorę ze sobą z powrotem do Polski. Niektóre były prezentami, o inne zatroszczyłam się sama, czasem nie do końca legalnie. Jedne zupełnie na spontanie inne dokładnie przemyślane, prawie żadna nie kupiona a jeśli już to tylko dlatego, że ma jakieś ukryte znacznie. 

I tak słucham Melody Gardot i robię listę moich osobliwych pamiątek - przypominajek - dla mnie, żeby żadnej nie zapomnieć przy pakowaniu, i dla was, bo może natchnieni odkopiecie swoje starocie i pomyślicie o kimś, o czymś ważnym....

- hiszpańska tablica rejestracyjna
- chiński wachlarz
- 3 zestawy "małego alkoholika" (korkociąg, zatyczka, pierścień, etc.)
- kalendarz osobisty
- mapy z każdego odwiedzonego miasta
- 3 portrety (tak, moje)
- skradziona z hotelu łyżka*
- korek po Chianti 
- organizer podróży
- bilet do Trento dla 5 osób
- porwany t-shirt
- paragon
- "welcome" transparent od moich ragazzi
- mini latarka (zakoszona z hotelu)**
- świąteczne wydanie Cucina Italiana
- szpikulec do parmezanu
- włoskie mikrozapałki
- sowa "na szczęście"

Chciałabym również zaznaczyć, że zupełnie nie jestem typem zbieraczki. Wręcz przeciwnie, wszystko w czym nie upatruję praktycznego zastosowania wyrzucam. A przynajmniej wyrzucałam, bo teraz to już nie wiem jak będzie. Mówią, że gust człowieka zmienia się co siedem lat. Mi jeszcze ciut brakuje do czwartej siódemki, ale może właśnie zaczęłam ten proces. 


* i ** - pierwszej kradzieży dokonałam sama, łyżka była potrzebna do naprawienia roweru a nasz sprzęt ograniczał się do pompki. Latarka zaś, była pomysłem koleżanki, która ma uroczy zwyczaj zabierania małych "pamiątek" z hoteli i hosteli, w których nocuje podczas podróży. Ona sama upatrzyła sobie ceramiczną muffinkę. Przedmiot bez zastosowania, ale wyglądała słodko. 

Po co się jedzie do Trento?

Trentno, czyli z polska Trydent, to ostatnie, północne miasto z mojej listy "koniecznie zobacz we Włoszech". Już nawet zwątpiłam, że uda mi się zobaczyć je przed wyjazdem, ale od czego ma się przyjaciół. Dziewczyny zrobiły mi wyjazd niespodziankę (tak, jestem tak ekstremalnie naiwna, że nie orientuję się w akcjach pod tytułem: "spotkajmy się przed wejściem na stację"). Tym sposobem, przedostatnią włoską niedzielę spędziłam w górach, lubując się we włoskim klimacie i niemieckim żarciu. 

Do Trento jechałyśmy pociągiem. Z Mediolanu i okolic podróż zajmuje około 4 godzin, ale najwięcej czasu zjadają przesiadki. W Mantovie i Veronie czekałyśmy łącznie ponad godzinę, ale Trento zrewanżowało się pięknymi widokami i wymarzoną pogodą. 

Trento uznawane jest za jedno z bogatszych włoskich miast. Nic dziwnego, położony w bajecznym otoczeniu Wschodnich Alp jest ważnym ośrodkiem turystycznym, szczególnie dla niemców i szwajcarów, a wszyscy wiedzą, że te dwie nacje to przecież kopalnie pieniędzy. Mimo tego, że przemysł stoi tam całkiem mocno, w samym mieście czuje się atmosferę błogości i spokoju. Wszystko jest dopieszczone i pięknie wykończone, od bruku po dachówkę nie znajdziesz tam brzydkiego elementu. Generalnie cacy. 

Ale zanim przejdę do centrum miasta, zareklamuję przejażdżkę kolejką linową na szczyt wzgórza, z którego rozciąga się widok na całe Trento. W mieścince Sardagna, znajdującej się na szczycie, właściwie nic nie ma, ale za 5 euro (tam i z powrotem) warto się przejechać, bo widoki są tego warte. Początek trasy znajduje się zaledwie 5 minut spacerkiem od stacji kolejowej, po drugiej stronie torów. 

Jak w każdym włoskim mieście, oczywiście trzeba zobaczyć Piazza Duomo, jednak w tym przypadku jest to rzeczywiście przyjemne, klimatyczne miejsce a poza tym dobry punkt orientacyjny. Na środku placu znajduje się fontanna Neptuna, która nie tylko nam służyła jako miejsce odpoczynku. 

Kultura Trento, z racji bliskości Niemiec (a raczej zasobności portfeli mieszkańców), zaczerpnęła wiele właśnie z tego kraju. I w tym miejscu przejdziemy do jedzenia, bo kiedy jesteś w Trento nie możesz przejść obok niego obojętnie. Właściwie to konsumowanie tych pyszności zajęło nam najwięcej czasu. Na pranzo wybrałyśmy się do poleconej przez mieszkankę Birrerii. Restauracja jest po prostu gigantyczna a liczba gości niepoliczalna. Na szczęście jeśli jesteś obcokrajowcem i masz zwyczaj jadania obiadu o godzinie 15 - 16 twoje szanse na znalezienie wolnego stolika znacząco rosną. W godzinach 13 - 14 w restauracji roi się od krzyczących włochów pałaszujących parówki, gulasze, knedle i inne mamałygi. O ile nie jestem zwolenniczką ciężkiego, bardzo mięsnego jedzenia w Birrerii dałam się ponieść. Ponieważ zupełnie nie mogłyśmy się zdecydować na dania, postanowiłyśmy zamówić tak, by każda mogła spróbować wszystkiego. Tak więc były canederli, strangolapreti, gulasz, wurstel, spatzle i polenta. Wszytko popijałyśmy warzonym na miejscu piwem. To już wiecie po co się jedzie do Trento.

Grillowany ser, polenta i grzybki które wymiatały. 

Ta biała kulka to canederli, biało-zielona paćka to spatzle allo speck, a zielone kulki to strangolapreti

Desery: wybór był tak trudny, że po prostu ustawiłyśmy wszystko na środku i zrobiłyśmy degustację. Zamówiłyśmy (górny lewy róg): meringata, profitelor, panna cotta ai frutti, strudel i mouse al cioccolato

A to ostatni punkt programu - vin brule (grzane wino) i ichniejszy pączek, czyli bomboloni. Podaje się go z owocami lub nutellą. Sprzedają się w niewielkich budkach rozmieszczonych przy większych placach. Kolejek nie ma, bo każdy Włoch z innego regionu niż Trento patrzy się na grzane wino jak na zło wcielone. 

Aksamitny krem szpinakowy

To najlepsze co można zjeść w sobotni poranek, gdy leje się z nieba a w lodówce jest tylko echo. Odkryłam, że zmiksowany szpinak ma genialnie kremową konsystencję, lekką jak piórko, a przy tym jest bardzo sycący. 

Potrzebujemy (porcja na 5 - 6 osób)  Czas przygotowania: 40 minut

paczkę mrożonego szpinaku (liście)

3 średnie ziemniaki

dużą cebulę

jeden niewielki por

2 łyżki masła

Przyprawy:

rozmaryn

tymianek

oregano

paprykę słodką

ostrą paprykę do dekoracji

orzeszki pinii do dekoracji

sól, pieprz

Zaczynamy

W rondelku rozgrzewam łyżkę masła i wrzucam pokrojoną cebulę. Podsmażam ją kilka minut i dodaję posiekanego pora. Zalewam wodą, dodaję szczyptę soli, pieprzu, rozmaryn, tymianek i oregano. Zostawiam gotujący się wywar na 10 minut. 

W drugim dużym garnku gotuję ziemniaki w jak najmniejszej ilości osolonej wody. Najlepiej jest je pokroić w cienkie plastry, wtedy szybciej się ugotują a ostatecznie i tak będą zmiksowane. Gdy ziemniaki są miękkie, kilka łyżek wody przelewam do rondelka z cebulą a resztę wylewam. Do garnka z ziemniakami wkładam szpinak i zalewam wywarem z cebulą. Gotuję ok 15 minut dodając jeszcze odrobinę rozmarynu, tymianku i słodkiej papryki. Po zdjęciu z ognia, miksuję wszystko ręcznym blenderem. Nalewam do misek i dekoruję orzeszkami pinii i odrobiną ostrej czerwonej papryki. 

 

Domowy burger

Burgery w fastfudach omijam zazwyczaj szerokim łukiem, ale nie dlatego, że jestem fanatykiem zdrowego żywienia. Po prostu jakoś dziwnie się po nich czuję, ciężko i niemrawo (chociaż to ostatnie to pewnie nie przez jedzenie). Postanowiłam więc spróbować zrobić burgery sama w domu, w wersji mojej, w miarę lekkiej, smacznej i nie tak bardzo niezdrowej. W przyszłości jest plan na samodzielne przygotowanie także bułek :)

Potrzebujemy (dla 2 osób)

2 bułki do hamburgerów (wybieram te amerykańskie)

paczkę mielonej wołowiny

1 średnią cebulę

3 ząbki czosnku

sól, pieprz

słodką paprykę w proszku

miks sałat

4 pomidorki koktajlowe

majonez

oliwę z oliwek

Zaczynamy

Z mięsa formuję płaski kotlety, posypuję posiekanym czosnkiem, solą i pieprzem. Zawijam do środka, ugniatam i formuję na nowo. Cebulę kroję w piórka i wrzucam na rozgrzaną oliwę. Podsmażam kilka minut i przekładam do miski, w której później będzie podana na stół. Na tej samej patelni układam przygotowane kotlety. Smażę około 4 minut z każdej strony. 

Przekrojone bułki smaruję majonezem, układam mięso, cebulę, sałatę i pokrojone pomidory. 

Buon Appetito.