Faworki po włosku

Dziś dowiedziałam się jak wygląda włosko-ukraińska wersja polskich faworków. Jeśli ktoś chce się pokusić sprzedaję przepis (wersja dla odważnych, bo nie testowana przeze mnie):

Ciasto na babcine faworki (heh, sami se znajdźcie przepis póki co)
ubite na sztywną pianę białka z cukrem i… finito.

Trzeba kwadraty z ułożoną warstwą piany złożyć ze sobą a potem uformować „niby koszyczki”, a przynajmniej tak mi się wydaje bo to tylko obserwacja. Jeśli ktoś się pokusi nim ja to zrobię, proszę o udostępnienie zdjęć. Efekt rewelacyjny, jeśli ktoś ma cierpliwość.

A teraz konkret.
Dziś, po raz kolejny potwierdziła się moja teoria. Otóż, według mnie, Włochom wszelkie aktywności potrzebne są tylko po to by móc po nich świętować nieskończoną ilością wina i jedzenia. Powody, proszę bardzo: udany seans w kinie, nieudany seans w kinie, wyśmienity spektakl niepełnosprawnych członków organizacji, początek wycieczki, koniec wycieczki, przyjazd lub wyjazd, udane zakupy i pierwszy naprawdę ciepły wieczór. Im te powody mnożą się w oczach i nie jest to świętowanie w stylu naszej polskiej najbeki w byle jakich zakąskach. Wiele złego można Włochom zarzucić, ale nie brak organizacji podczas posiłków, i nie brak kultury picia oraz jedzenia. Oni chyba zestawy pasty wożą w bagażnikach (a w Cremonie w rowerowych koszykach).

Może to ze mną coś jest nie tak, ale prócz zatrzaśniętych drzwi do własnego mieszkania z minionego dnia zapamiętałam pranzo = lunch i cenna = kolację. Pierwsze miało być zwykłym dowożonym żarciem na wynos, a okazało się trzydaniowym plus deserowym wypasem. Na główne danie podali rybkę z warzywami i pure, którego nie zmieściłam bo wcześniej wsunęłam pastę cukiniowo – pomidorową z bazylią i obowiązkowe mikro pannii. Deser męczyłam przez prawie pół godziny, ale kto by odmówił mascarpone z truskawkami.

Potem spektakl i kolejna wyżerka, wzięli wersję mobilną i rozłożyli się na bakstejdżowych stołach. Poza wspomnianymi faworkami po włosku robionymi przez mieszkającą tu mega fajną ukrainkę podano 4 gatunki tart: z przydomowymi truskawkami, z czekoladą, z serkiem mascarpone i czymś dla mnie niezidentyfikowanym. Do tego domowej roboty mini pizze, kanapeczki presciutto i czekoladową babę (wygląda jak nasza babka, ale pochodzi z Neapolu i jest robiona z alkoholowego ciasta)…
już chyba nie mam siły o tym pisać, w końcu jutro kolejny dzień jedzenia…

Tymczasem robię co mogę by choć trochę przypominać człowieka po tych kilku miesiącach: 

PS: może w końcu uda mi się ogarnąć więcej fot.